Besnijdenis in de VS
In onze kranten kunnen we nu uitgebreid lezen over de voor- en nadelen van de besnijdenis. Men legt daarbij uit dat het om de penis gaat, iets wat onze godsdienstleraar in het eerste middelbaar zorgvuldig verzweeg. Hij bleef maar spreken over de ‘voorhuid’ en nam daarbij met twee vingers een stukje huid van zijn andere hand vast. Daar werden we niet veel wijzer van. Terloops lees ik ook in de krant dat 75 procent van de Amerikanen besneden zijn.
75 %, dat kan niet waar zijn denk ik, en zoek het op met Grok. Het is waar. Volgens Grok is het zelfs 80 procent, maar het aantal nieuwe besnijdenissen van pasgeborenen is dan weer gedaald tot 50 procent. Die daling doet zich vooral voor in de grote steden. In gebieden waar men meer voor Trump stemt blijft het besnijdenispercentage hoog.
Die Amerikaanse toestanden doen mij denken aan een gedicht van Poesjkin – dat ik eerst tevergeefs bij Heine heb gezocht*. Maar dat die twee dichters veel gemeen hebben in stijl en toon, had men al langer opgemerkt. Het gedicht gaat als volgt:
Rebecca, Christus is verrezen!
Vandaag, mijn engel, wil ik trouw
Aan onze Here Jezus wezen
En aan Zijn wet: dus kus ik jou.
Maar morgen zal ik me bekeren
En trouw aan Mozes’ wetten zweren:
En voor een kus ben ik bereid
Jou dat te schenken, wat altijd
Voor jood en christen zal fungeren
Als tastbaar basisonderscheid.
In de VS geldt dat tastbaar basisonderscheid dus veel minder dan Heine, pardon Poesjkin, dacht.
* Door dat misverstand heb ik Heines mooie anti-antisemtische gedicht ‘Dona Clara’ nog eens opnieuw kunnen lezen.
"Het beledigen van buitenlandse staatshoofden" is terecht niet onwettellijk in België. Ook onze eigen koning mogen we straffeloos uitmaken, in Nederland is dat trouwens wel strafbaar. Maar Trump, hoe rampzalig zijn beleid op tal van vlakken is, vergelijken met Hitler is er zwaar over. Ik doe zelfs geen moeite om de misdaden die Hitler in een vergelijkbare regeringsperiode had gepleegd op te sommen. Welke vergelijkingen gaat hij moeten gebruiken als er zelfs maar bij benadering figure als Adolf Hitler en zijn accolieten opstaan?
BeantwoordenVerwijderenOver de vergelijking met Hitler: Jan Segers heeft er op HLN een mooi commentaarstuk over.
VerwijderenEr is veel lawaai in de wereld.
BeantwoordenVerwijderenTrump is geen Hitler, Trump is geen Hitler, ik wil het zelfs drie keer herhalen. Echter om het met Timothy Ryback ( 'The Take over') te stellen, zijn er toch wel similariteiten (die grootheidswaanzin, dat ego, het stigmatiseren van de andere soort!). Hitler moet men dan weer nageven dat voor jan. 1933 het Duits parlement niet werd bestormd, er vielen geen doden zoals in het Capitool. Dat het kan snel gaan bleek in Duitsland al midden 1933. Wijzen op gelijkenissen wat Rousseau deed is natuurlijk 'maar een splinter' vergeleken 'met de balk' in Trumps oog. Als democraat dit beamen màg, niet dat het moet natuurlijk.
BeantwoordenVerwijderenDeze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenPoesjkin liet zich de geschriften van Heine bezorgen langs diplomatieke weg, want het was smokkelwaar. Heine heeft Poesjkin nooit gelezen, en voor zover men weet was hij zelfs niet van diens bestaan op de hoogte.
BeantwoordenVerwijderenBeiden bewonderden wel Byron.
BeantwoordenVerwijderenIn zijn licentiaatsverhandeling maakte Karel van het Reve een vergelijking tussen Heine en Poesjkin.
VerwijderenAangaande White vs Rousseau:
BeantwoordenVerwijderenDit vergt enige verklaring. Instinctief zullen velen sympathie hebben met C. Rousseau omdat hij Amerika met het Hitler regime vergelijkt.
Rousseau is een populist. Op zichzelf is daar niets mis mee!
Hij wil zijn persoonlijke ‘brand’ manager hebben, om zichzelf in de markt te zetten. Dat zegt veel over die man. Niet zozeer het landsbelang, maar zijn eigen belang is zijn leidraad.
Aangezien hij geen regeringslid is mag hij zich vrij uitspreken. Rregeringsleden moeten zich aan het beleid van de regering houden, of uit de regering stappen. Dus Rousseau kan doen wat hij wil.
Maar zijn partij zit wel in de regering, en Vooruit is één der grotere partijen van de middenmoot, dus hij vangt attentie. Daar doet hij het voor.
Vanuit Belgisch/Europees perspectief:
- wij hebben oorlog in onze achtertuin, begonnen door Poetin,
- wij hebben dure energie,
- en onvoldoende defensie-afschrikking,
- en te weinig hoog-technologische bedrijven.
De oorlogsvoerer is niet Amerika, maar Poetin-Rusland. Dat is onze vijand nummer 1.
Strategisch gezien hebben we nog steeds baat bij een alliantie met Amerika, ook al is die alliantie onvoorspelbaar geworden. Europa heeft 5-10 jaar nodig om onze zelf-gekozen verzwakking van het verleden weg te werken.
Vanuit dit perspectief is het niet slim om onnodig ruzie te zoeken met de Amerikanen. Dat we ons verzetten tegen bijv importtarieven is wel OK, maar een democratisch verkozen Amerikaanse president vergelijken met Hitler draagt niet bij aan onze belangen. Of dat op termijn waar is of niet, is irrelevant, wij kunnen er niets aan veranderen.
Een politicus moet slimmer handelen. Doch Rousseau is uit op zijn persoonlijke populariteit en misschien wint hij aan populariteit door dit soort uitspraken. Dit is niet in het belang van België of Europa.
Von der Leyen werd bekritiseerd toen de EU de 15 % heffingen aanvaardde. Natuurlijk was dat niet goed, maar taktisch gesproken was dat tijdelijk het minst schadelijke. Totdat we terug sterken staan, en dan kunnen we harde eisen stellen.
Ik ben rationeel wat dit soort zaken betreft. Emotie zou een politicus niet mogen domineren. Maar populisten van links en rechts doen daar niet mee. Trump niet, White niet, Rousseau niet.
Tegen de machtige "zwijgen en in je broek schijten", dàt dus? Mja, ook een optie. Meteen nog een verwijzing naar de houding van sommigen in de jaren '30. Neen, geef mij maar de 0,0 van Van Peel.
BeantwoordenVerwijderenNeen, dat is uw persoonlijke interpretatie.
Verwijderen1. De regering beslist het beleid, niet een populistische partijleider.
2. Blijkbaar kent u het verschil niet tussen taktiek en strategie. Taktisch voorzichtig zijn als het moet, om strategisch te winnen. Dit is een al eeuwenlang gekende... strategie.
Er zijn twee aparte discussies die door elkaar lopen:
Verwijderen1. Rousseau heeft Trump vergeleken met Hitler.
2. De discussie over wie een besnijdenis mag uitvoeren (volgens Belgische wet, een arts).
Over punt 1. Het is eenvoudigweg politiek dom om een democratisch verkozen president met Hitler te vergelijken. Of je moet het doen om jezelf binnenlandse te profileren. Als Rousseau zoiets zegt, dan moet hij een reactie van de VS. verwachten. Eigen keuze.
De discussie rond Hitler in de jaren '30 ging over ofwel appeasement ofwel ons klaarmaken voor oorlog.
Ja, ook nu moet Europa militair sterker worden, maar tegen Rusland, (nog) niet tegen Amerika. En ja we moeten globaal onze politieke, economische en technologische positie versterken.
Wat punt 2. betreft ben ik van mening dat onnodige besnijdenis van minderjarigen niet zou moeten gedaan worden. En indien toch dan in een medische omgeving. Met dit punt heeft de Amerikaanse ambassadeur heeft zich in België niet te moeien (hij kan daar een mening over hebben zoals ieder ander).
Tactisch én strategisch pakt Dirk het hier niet zo goed aan. Samen met de Belgische regeringsleider geeft hier in ons land vrijwel iedereen in de zaak White vs. Rousseau deze laatste gelijk. Dan weer mooi dat Dirk in de 'besnijdenis-affaire' ook de kant van Conner kiest.
VerwijderenU heeft waanindeeën en kan niet goed begrijpend lezen. In de populistische fora, waar het niet zo nauw komt, zal uw mening zeker floreren. Ook Di Rupo van de P.S. zit in die denkbanen.
VerwijderenLees er eens op na wat men in professionele/diplomatieke kringen hierover denkt: "Maar een Amerikaanse ambassadeur uitzetten is ondenkbaar. Dan ontketen je een diplomatiek incident waarvan je de schaal niet meer kunt overzien. De Verenigde Staten blijven een van onze belangrijkste bondgenoten. Niemand zal Washington zo voor het hoofd willen stoten”, zegt oud-diplomaat Pol De Witte."
Bron: DM
De VS onze belangrijkste bondgenoot. Jawel.