Ik heb over de zaak Arday niets geschreven, maar ik heb wel aan iedereen in mijn onmiddellijke omgeving de volgende anekdote verteld, die ik veel grappiger vond dan de 30 marathons die hij in 35 dagen gelopen had, waarvan 9 met een gebroken been.
Arday had, dat is bekend, een proefschrift ingediend dat naar het schijnt heel sterk op plagiaat berustte. Maar dan moet hij toch, zou je denken, moeite hebben gehad om dat proefschrift mondeling voor een academische jury te verdedigen. Dat was ook zo, alleen had Arday een uitleg klaar. Vlak voor de mondelinge verdediging had hij last gekregen, zei hij, van wazig zicht. Hij bleek een kleine hersentumor tumor te hebben die direct moest worden verwijderd. Daardoor had hij een mini-beroerte gekregen die zijn kortetermijngeheugen had aangetast en kon hij zich op de verdediging van zijn proefschrift amper nog herinneren wat hij zelf had geschreven.
Het verhaal is grappig zoals verhalen over oplichterij vaak grappig zijn. Het is leuk om door te vertellen. Maar erover schrijven? Erover argumenteren? Hád ik erover geschreven, dan had ik iets gezegd over de ‘pluralistische onwetendheid’ waar de academische autoriteiten het slachtoffer waren. Wie het begrip niet kent, kan het makkelijk opzoeken.
Nu weet de lezer nog altijd niet waaróm ik niets over Arday geschreven heb. Mijn redenen daarvoor gelijken heel sterk op die die Maarten Boudry had om er géén uitgebreid stuk over te schrijven:
Drie weken geleden werd ik door een tijdschrijft waarvoor ik al eerder heb geschreven gevraagd om een stuk te schrijven over het schandaal rond Jason Arday. Maar ik heb het geweigerd, en achteraf gezien ben ik daar blij om. Vooral omdat ik toen al medelijden met de man had en de hele zaak zielig vond. Zijn leugens waren zo bizar en kinderachtig dat hij duidelijk ernstige psychische problemen had. Bovendien dacht ik dat ik weinig toe te voegen had aan wat al gezegd was … Misschien later, als het stof is gaan liggen.
Medelijden … weinig toe te voegen hebben … wachten tot het stof is gaan liggen … dat zijn drie heel goede redenen om te zwijgen. Boudry schrijft verder dat hij naar een Youtube-filmpje gekeken heeft waarin Arday vertelt over Paul Simon’s Graceland. Ik heb dat filmpje ook bekeken toen het schandaal uitbrak, uit nieuwsgierigheid.
" zelfverzekerde neerbuigendheid", het had zo in tscheldt kunnen staan.
BeantwoordenVerwijderenEen miljardair die 12-jarigen wil zien renderen wordt hier uit de wind gezet. Misschien had Duchatelet wel op zijn twaalfde de school moeten verlaten? Zo de praktijk van het voetbal of de politiek in. Immers wat deed deze ingenieur met een zestal voetbalploegen en met Vivant?
Akkoord Ujpest D. aan zijn zoon schenken en St.-Truiden of Standard aan zijn partner, maar voor de rest?
Oh ja en dan was er nog het basisinkomen voor iedereen. Allemaal bla bla bla natuurlijk, tenslotte was hij een mei 68-er.
Voor wie een 'echte' zonsverduistering wil meemaken: lees 'Bezonken rood' van Jeroen Brouwers.
BeantwoordenVerwijderen?
VerwijderenCitaat: "... verliest geen tijd met na te denken over tegenargumenten. Hij mist, geloof ik, een zekere beschaving."
BeantwoordenVerwijderenHeb het interview ook gelezen, en Duchâtelet zegt meerdere eigenaardige dingen. Daar ben ik het met u mee eens. Dat China (PRC) een democratie is...
Dan kan u wel concluderen dat communisten (Amada, PvdA in België) ook beschaving misten, ook u zelf die als volwassenen ook de prietpraat vertelde dat uw 'echte' communisme, echte democratie bood. En de liberale democratie louter een schijnvertoning was....
Of het een beschavings- of intellectueel gebrek is laat ik in het midden.
Ja, de uitspraak dat China een democratie is, blijft mij intrigeren. Waarschijnlijk bedoelt Duchâtelet dat China een economische en sociale politiek volgt die volgens hem gunstig is voor de bevolking. Maar er is geen reden om dat democratie te noemen.
Verwijderen