Linkse jonge vrouwen

Linkse, jonge vrouwen

     Jonge vrouwen, blijkt uit een peiling van The New Statesman, denken negatiever over jonge mannen dan omgekeerd. Tinneke Beekman berichtte erover in haar laatste column. Van de jonge mannen heeft 70 procent een positieve visie op vrouwen, bij de jonge vrouwen heeft slechts 50 procent een positieve visie op mannen, en bij vrouwen onder de 25 is dat slechts 35 procent. 

     Behalve die stroomversnelling onder de 25 jaar, verbaast die evolutie mij niet. Misschien hebben vrouwen altijd al een kritischer kijk gehad op mannen dan omgekeerd en bestaat voor die grotere kieskeurigheid een evolutionaire verklaring. 

Maar het heeft ook iets met de hedendaagse politiek correcte ideologie te maken. Vraag aan honderd mannelijke links-liberale opiniemakers van vandaag of ze akkoord gaan met de stelling van Ferrat en Aragon: La femme est l’avenir de l’homme. Een grote meerderheid zal het met de stelling eens zijn.

       Die 70 procent mannen met hun positieve kijk op vrouwen bevinden zich dus binnen de politiek-correcte marge, en die 50 of 65 procent vrouwen met een minder positieve kijk op mannen bevinden zich ook binnen die marge. De vrouwen hebben het hier overigens gemakkelijk: zij mogen kiezen voor een positieve én voor een negatieve kijk. In het ene geval zijn ze tolerant, en in het andere geval zijn ze feministisch. Ze winnen bij kruis én bij munt, zolang ze zich geen tradwife noemen. Mannen daarentegen die een minder positief beeld van vrouwen hebben – de minderheid van 30 procent – zijn mysogyn.

     De peiling van The New Statesman wijst ook op de politieke verschillen. Tinneke Beekman:

Jonge vrouwen zijn politiek en economisch veel progressiever dan mannen. Die politieke voorkeur gaat gepaard met een ongunstig oordeel over mensen die rechtser denken: 60 procent van de jonge vrouwen wil niet op date met een man die een andere mening heeft over Trump, het conflict in Gaza of het klimaat. Die vrouwen, legt Emily Lawford uit, vinden eensgezindheid over politiek zo belangrijk, omdat ze hun politieke voorkeur met persoonlijke, morele kwaliteiten verbinden. 

      Er worden geen cijfers gegeven van het percentage jonge mannen dat geen date wil met een vrouw van een andere politieke gezindte, maar we mogen aannemen dat dat veel lager ligt. Hier zijn twee verschillen die verklaard moeten worden: de links-rechts kloof en de tolerantie-kloof. 

     Waar heeft de links-rechts kloof mee te maken? We zouden kunnen denken aan de linkse nadruk op ‘zorg’ als bepalende emotioneel-morele categorie*. Zoiets moet bij veel vrouwen warme gevoelens oproepen. We kunnen ook denken aan de economische positie van de vrouwen die zich vaker in de zachtere sectoren situeert. Of aan het grotere gemak waarmee vrouwen zich conformeren aan de dominante ideologie, of het nu het katholicisme is van vroeger, dan wel het politiek-correcte denken van nu.

     En de tolerantie-kloof? Zijn vrouwen fanatieker dan mannen? Dat zou mij verwonderen, maar misschien zijn ze op een andere manier fanatiek. Zeker getuigt het van een praktische ingesteldheid – en misschien is ook dat een nogal vrouwelijke eigenschap – om als linkse meid niet te daten met een zionistische, klimaatontkennende Trump-adept. Daar kan, mocht dat de reden van het daten zijn, moeilijk een stabiele relatie uit voortkomen. Ook wordt vaak aangenomen, en het is wat The New Statesman benadrukt, dat vrouwen minder de neiging hebben dan mannen om te ‘compartimenteren’, met aparte hokjes voor politiek, ethiek, medelijden, argumentatie, sympathie en stemming-van-het-moment. En ten slotte is het in het huidige tijdsgewricht mogelijk dat linkse mensen – mannen én vrouwen - nu eenmaal minder begrip hebben voor rechtse mensen dan omgekeerd**. 

     Er zijn natuurlijk genoeg bullebakken op rechts die als leiders van politieke formaties of als klavierridders van zich laten horen. Maar die bullebakken vertekenen het beeld. Je moet kijken naar de brave mensen zoals u en ik. Gisteren vroeg een oude bekende mij waar ik ‘stond in de politiek’. Bij de laatste verkiezingen heb ik voor N-VA gestemd, zei ik. Hij, nochtans een man van de wereld en met meer levensjaren op de teller dan ik, keek mij aan met oprechte, haast kinderlijke verbazing. Dat is natuurlijk nog geen intolerantie, verre van, maar onbegrip legt wel de eerste laag. 

 

* Zie Jonathan Haidt, The Righteous Mind. Linksen herleiden politieke moraal tot de kwestie van zorg. Conservatieven combineren zorg met eerlijkheid, loyaliteit, zuiverheid en respect voor gezag. Libertairen herleiden politieke moraal tot de kwestie van vrijheid. 

** Volgens Haidt kunnen conservatieven zich een beter beeld vormen van het linkse ideeëngoed, dan linksen zich een beeld kunnen vormen van het conservatieve ideeëngoed.