Gisteren heb ik een stuk van Hendrik Vos gelezen zonder enige ergernis te voelen. Het ging over de voordelen van een over vele jaren gespreide universitaire opleiding – het verschijnsel van de ‘eeuwige student’. Godfried Bomans deed tien jaar over zijn universitaire studies. Bij mij lag er meer dan 20 jaar tussen mijn inschrijving als student en het behalen van mijn laatste einddiploma.
Daar waren jaren bij dat ik met de universiteit niets te maken had, en andere dat ik mijn studies combineerde met regulier werk, maar zeker in de beginjaren werd ik door de staat genereus betaald om mij op filologische studies toe te leggen, terwijl het grootste deel van mijn tijd opging aan vergaderingen, betogingen, en revolutionaire propaganda. Ik heb nooit een jaar moeten doubleren, maar ik zal niet gauw vergeten wat een Amerikaanse vriend tegen mij zei: ‘Philippe, you cost society a lot of money.’
Hendrik Vos is nu van mening dat dat geld goed besteed was. Ik ben het eigenlijk niet met hem eens, maar ik zou een ondankbare hond zijn, als ik hem zijn standpunt kwalijk nam.
Nog sterker. Vandaag heb ik een stuk van Marc Reynebeau eveneens zonder veel ergernis gelezen. Het gaat over het energiebeleid. Het stuk had – ik overdrijf even – door Rik van Cauwelaert geschreven kunnen zijn. Maar nu ik erover nadenk … Rik Van Cauwelaert …
Dat laatste is de leeftijd, Philippe. Als je zo oud wordt als jij en ik, controleer je niet een of twee keer of je iets gedaan hebt (de achterdeur op slot gedaan, je PC afgesloten, de vuilniszak buiten gezet, enzovoorts) maar drie, of vier keer, want je weet niet zeker of je dat al gedaan hebt, en alsof dat niet genoeg is, besluit je ook nog om een vijfde keer ... maar dan denk je nee, dat wordt te gek, maar je bent al onderweg, dus de klok tikt meedogenloos door, en die klok blijft in het zelfde tempo doortikken, terwijl wij steeds trager worden.
BeantwoordenVerwijderenDat moet het zijn. De laatste jaren dat ik les gaf verloor ik ook veel tijd met bepaalde zaken twee keer te doen, óf met controleren of ik iets al gedaan had of niet.
VerwijderenHet is op hogere leeftijd vooral het kortetermijngeheugen dat achteruit gaat. Het langetermijngeheugen blijft grotendeels intact. Daardoor herinneren we ons boeken of films waarmee als jongeman kennis maakten vaak nog verrassend goed, maar zijn we vergeten waar dat boek dat we drie maanden geleden op vakantie hebben gelezen ook alweer over ging, en gaan we voordat we naar bed gaan drie keer controleren of we de achterdeur hebben gesloten. Bij erg oude mensen treft men vaak het verschijnsel aan dat het kortetermijngeheugen vrijwel afsterft terwijl heel oude, lang vergeten herinneringen of vaardigheden weer worden opgediept. Mijn oma was van Zweedse afkomst, ze was geloof ik op 12-jarige leeftijd naar Nederland verhuisd en sprak vlekkeloos Nederlands, maar nog voor ze begon te dementeren strooide ze steeds meer Zweedse woorden door haar conversatie en uiteindelijk kon haar echtgenoot haar amper nog verstaan: de taal uit haar vroege jeugd verdrong het Nederlands steeds meer. Voor veel zaken kende ze wel het Zweedse (of Deense, haar eigen vader was een Deen) woord, maar niet langer het Nederlandse. Hur säger man det? Ik hoor het haar nog zeggen.
VerwijderenVos en Reynebeau en zonder ergernis, het komt nog goed, dat is goed!
BeantwoordenVerwijderenDie 'puntje puntje puntje Rik van Cauwelaert puntje puntje puntje' begrijp ik niet zo goed.
Naar mijn smaak praat Van Cauwelaert - een verstandig man natuurlijk en vaak wijs - te vaak het laatste boek na dat hij gelezen heeft.
Verwijderen