dinsdag 7 juli 2026

Danscènes in (oude) films

 


Dansscènes in (oude) films
    Een van de films die mijn persoonlijke ontwikkeling als filmkijker het meest ontwikkeld heeft, is That’s Entertainment (1974), een compilatie van oude musicalfragmenten aan elkaar gepraat door Gene Kelly en Fred Astaire. Maar ondertussen heb ik wat aan vermogen tot naïef enthousiasme ingeboet. De ‘Trolley Song’ uit Meet Me in St. Louis (1944), ‘Get Happy’ uit Summer Stock, ‘The Red Blues’ uit Silk Stockings (1957) en de ‘Barn Dance’ uit Seven Brides for Seven Brothers (1954) vind ik nu een beetje kinderachtig. En als Cyd Charisse en Ann Miller hoog uithalen met hun benen, word ik bang.
 
     Ach, 1974, That’s Entertainment … het was een periode in mijn leven dat ik een grote behoefte had aan escape, en die oude films met hun song and dance routines waren daar goed in. Later heb ik gemerkt dat met name dansscènes meestal snel mijn geheugen verlieten. Vraag ik aan Grok een lijstje van de 100 beroemdste dansscènes in films, dan staan daar erg veel films bij die ik gezien heb, maar weinig dansscènes die ik mij herinner.
      Soms blijft een scène hangen omdat ze speciaal is: Fred Astaire die danst met een bezemsteel of op het plafond, Gene Kelly die danst met Mickey Mouse, Mary Poppins die met schoorsteenvegers danst op de daken van London, vampiers die dansen op een bal, matrozen die aan sightseeing doen in New York, de shakers die tekeer gaan in The Testament of Ann Lee (2025). Dat betekent niet noodzakelijk dat ik die scènes heel goed vond, maar ik heb ze tenminste onthouden. Het omgekeerde gebeurt ook. Ik weet dat ik Strictly Ballroom (1992) erg goed vond, en de dansscènes zullen ook wel goed zijn, maar ik kan er mij geen enkele van herinneren, zonder ze op Youtube op te zoeken.
 
     Hieronder probeer ik een lijstje op te stellen van dansscènes en andere muzikale choreografieën die wél een blijvende indruk gemaakt hebben én die ik mooi vond. Mijn lijstje gelijkt slechts heel gedeeltelijk op dat van Grok, of op die typische compilaties die men op Youtube vindt. (Zoals hier hier en hier)

      Dus, memorabel én goed bevonden én mij toevallig via associatie te binnen geschoten, in chronologische volgorde: 

  1. Gold Diggers of 1933 (1933), ‘Shadow Walz’*
  2. The Gold Rush (1925) ‘Roll Dance’
  3. Top Hat (1934), Dancing cheek to cheek
  4. Red Shoes (1948), ‘The Ballet’ (te veel ballet voor mij, maar uit respect)
  5. Singing in the Rain (1952), ‘Singing in the Rain’
  6. West Side Story (1961),America’, ‘Dance at the Gym’
  7. Oliver! (1968) Who will buy my sweet roses
  8. Sweet Charity (1969), ‘Hey Big Spender,’ ‘Rich Mans Frug,’ ‘The Rhythm of Life’
  9. Cabaret (1972), ‘Mein Herr’
  10. The Turning Point (1977), ‘Het schimmenrijk’ uit La Bayadère
  11. All That Jazz (1979) ‘On Broadway’‘Bye Bye Life’‘Everything Old Is New Again’ **
  12. Back to the Future (1985) ‘Johnny B. Goode’, vanaf 3:11
  13. Moonlighting (1986, sz 3, afl. 6), ‘Big Man on Mulberry Street’.  
  14. The Simpsons (1989), Compilatie. A Streetcar Named Marge

  15. Billy Eliot (2000) , ‘Angry Dance’
  16. Moulin Rouge (2001), ‘Roxanne’
  17. Chicago (2002), ‘Cell Block Tango’
  18. Nine (2009), ‘Be Italian’
  19. How I Met Your Mother (2010, sz 5, afl. 12), Nothing Suits Me Like a Suit
  20. Les misérables (2012), Master of the House
  21. Hail, Caesar! (2016) ‘No Dames’
  22. La La Land (2016), Another Day of Sun, Someone in the Crowd, A Lovely Night, Planetarium Scene, City of Stars
  23. Babylon Berlin (2017),  ‘Zu Asche, zu Staub***
  24. Halstone (2021) ‘Liza with a Z’ ****
  25. Michael (2026), ‘Thriller’***


Onmiddellijk daarna volgt het onvergetelijke ‘My Forgotten Man’, waarvan ik het eerste gedeelte helaas niet als dansnummer in mijn lijst kon smokkelen (hier); het tweede deel is meer choregrafisch (hier)

** Van All That Jazz zou ik alle dansnummers in mijn lijst willen opnemen, behalve dat pretentieuze erotische ballet Take Off With Us dat vanaf de derde of vierde keer kijken begint te vervelen. 

***  Zu Asche, zu Staub is misschien geen echt dansnummer, maar de hele scène, met inbegrip van de montage is choreografisch, zoals heel veel scènes in de serie.

**** Van de scène in Halstone heb ik geen clip gevonden. Daarom geef ik een link naar de oorspronkelijke versie van Liza zelf. Hetzelfde geldt voor de Thriller scène in Michael. In beide gevallen verkies ik de filmversie boven de oorspronkelijke versie.



Gewone danscènes in gewone films
     Het lijstje hierboven bevat danscènes die als een ‘optreden’ zijn opgevat.  Ze komen vooral voor in musicals. Maar soms wordt er in een film ook ‘gewoon’ gedanst. Ook van deze meer ‘naturalistische’ dansen heb ik een lijstje van gemaakt. (Nu stop ik met aanhalingstekens.)

  1. The Gold Rush (1925), ‘The Tramp and the Dog’
  2. Lolita (1962), Beatnik Dance
  3. Bande à part (1964), Anna Karina en co
  4. Zorba the Greek (1964), Learn Me How to Dance
  5. Oorlog en vrede (1965), Natasja en Andrej, (vanaf 5:27)
  6. Who’s Afraid of Virginia Woolf  (1966), A familiar dance
  7. Romeo and Juliet (1968), La moresca
  8. The Godfather (1972), Vader en dochter
  9. Fame (1980), Op straat (had ook in de lijst hierboven gekund)
  10. Heaven’s Gate (1980), Het studentenbal, Ella’s Walz
  11. Dirty Dancing (1987), The Time of My Life
  12. Scent of a Woman (1992), Tango
  13. Pulp Fiction (1994), Mia, Mia en Vincent
  14. The Matrix Reloaded (2003), Zion Fiesta
  15. Before Sunset (2004), Eindscène
  16. Apocalypto (2006), In stamverband (vanaf 2:14)
  17. Anna Karenina (2012), Anna en Vronski
  18. Baby Driver (2017), The Sidewalk
  19. Cold War (2018), L’éclipse
  20. Babylon (2022), Het feest

     Uiteraard komen sommige van die scènes pas tot hun recht in de context. Als ik er een moest uitkiezen om mee te nemen naar het onbewoonde eiland, dan neem ik nummer 19, de scène in café Léclipse uit Cold War (Zimna wojna): existentiële wanhoop op de muziek van Rock Around The Clock. (Ik ga nu nog snel even op de link klikken om het af te leren). 

 


1 opmerking:

  1. Het leuke van de films die wij, oude mannen, 'oude films' noemen, is dat ze echt oud zijn. De makers hadden veel minder mogelijkheden dan de regisseurs van nu. Daarom vergeef je die films alles, ook dat er bijvoorbeeld op heel opzichtige manier achtergrondprojecties worden gebruikt. Die scènes zijn fake, maar dat hoort gewoon bij films uit die periode. Als ik in een moderne film zie dat een scène fake is, haak ik af. Had die filmploeg maar beter hun best moeten doen. CGIs blief ik niet, tenzij in een horrorfilm of een film met dinosaurussen. Ook de verouderde aspecten in de scenario's van die oude films hebben iets vertederends, je denkt bij jezelf zoiets als 'Ach ja, de mensen dachten toen dat het zo hoorde'. Bij films uit de jaren '80 en '90 denk je veeleer: Mijn hemel, wat waren de mensen onnozel in die tijd.

    BeantwoordenVerwijderen