Doodgeschoten in Minneapolis, e.a.

Doodgeschoten in Minneapolis
     Actievoerder Alex Petti werd in Minneapolis doodgeschoten door federale agenten van ICE. Ik hoop dat een gerechtelijk onderzoek de feiten grondig zal uitspitten. Ondertussen citeer ik graag een stuk uit The Free Press dat voorzichtig uitdrukt wat geen redelijk mens kan ontkennen: de Trump-administratie heeft gelogen.

After the killing of Alex Pretti, the Trump administration is taking the American people for fools …The facts may, in the end, prove to be more complicated. But the facts as they are known now are at odds with the Trump administration’s version of events.

          Bij dat alles denk ik vanzelf aan de rechts-libertarische ‘prepper’ Yannick Verdyck die in in 2022 werd doodgeschoten bij een politie-inval in zijn woning in Merksem. Ik leg de kwestie af en toe voor aan AI, en ik heb niet de indruk dat die zaak grondig is uitgespit. De politieman die het dodelijke schot loste, is na onderzoek buiten vervolging gesteld. Dat kan best terecht zijn. De dreiging en de omstandigheden waren naar verluidt van die aard dat de politie zich mocht verdedigen. Maar ondertussen weten we nog altijd niet of Verdyck éérst geschoten heeft, of hij überhaupt geschoten heeft, of zelfs of hij een wapen op de politie gericht heeft. Men noemt het incident een ‘schietpartij’, zoals men vandaag de dag ook gemakkelijk spreekt van een ‘steekpartij’ zelfs als er slechts één iemand een mes gebruikt.
     Terug naar Minneapolis. De volgende opmerking van Jan-Willem Geerinck op zijn FB-pagina vind ik de moeite van het overwegen waard:

Ik ben zelf geen voorstander van ongebreidelde migratie maar kwam al lang geleden tot de slotsom dat als je die migratie tot nul wil herleiden, je dat alleen kan doen met een nazi-achtige politiestaat.

     Die vrees voor een nazi-achtige politiestaat als gevolg van een bruut anti-migratiebeleid is terecht. Om dat te vermijden moeten moeilijke evenwichten worden gezocht: tussen doel en middelen, tussen ontradingsbeleid en grensbewaking, tussen grensbewaking en deportatie, tussen deportatie en naturalisering, tussen xenofobe demagogie en parler-vrai. Trump is ongeveer de minst geschikte president om dat evenwicht tot stand te brengen. Maar je kunt voor een anti-migratiebeleid de lat ook te laag leggen. Steven De Foer citeert de Republikeins-gezinde krant The Wall Street Journal:

Trump kan illegale immigratie ook aanpaken met veel minder mensen, als die louter focussen op criminelen en niet op tuiniers en poetsvrouwen in hotels.

     Misschien is dat goed advies voor de Verenigde Staten, met veel katholieke Latijns-Amerikaanse immigranten die een informele maar substantiële bijdrage leveren aan de economie. Maar voor West-Europa zou het onvoldoende zijn om alleen de immigratie van criminelen te willen stoppen. We kunnen vermoeden dat slechts tussen 5 à 15 procent  van de illegale migranten bij criminele feiten betrokken raken. Maar dat is op zich geen reden om de andere 85 à 95 procent van de illegale immigratie te gedogen. 

* Wat we wel weten is dat Verduyck veel wapens bezat, waarvan sommige met en andere zonder vergunning. Maar ook daarover zijn de details vaag. Had hij bijvoorbeeld een vergunning voor zijn vuurwapens en niet voor zijn messen?  

De Nato
     Je hoort en leest dezer dagen overal dat de Nato ‘dood’ is. Dat komt vaak, maar niet altijd, van mensen die de Nato dood wénsen. Ik vraag mij af of hoe letterlijk wij die metafoor moeten nemen. Is de Nato even dood als de papegaai in de beroemde sketch, of bedoelt men gewoon dat de toekomst van de organisatie onzeker is? Wat denken bijvoorbeeld de hoge militairen van de Nato-landen ervan? Ik behoor in elk geval tot degenen die de Nato niet dood wensen. ‘If anyone thinks,’ zei Mark Rutte onlangs, ‘that the European Union or Europe as a whole can defend itself without the US, keep on dreaming.’ Nu is het makkelijk om Rutte uit te schelden omdat hij een slippendrager en een sycophant, maar ik denk wel dat hij hier gelijk heeft.

Nuremberg
      Over het proces van Nuremberg is al eens eerder een aardige miniserie gemaakt in 2000, met Brian Cox en Alec Baldwin. Nu is er een nieuwe film met Russel Crowe die de rol van Göring speelt. Fien Meynendonckx (DS 27/1) noemt het een popcornfilm. Ik heb de trailer gezien in de bioscoop, en ik geloof dat ze gelijk heeft. Meynendoncks stelt zich in dat verband de prangende vraag of zo’n aanpak ‘gepast’ is. Ze vindt van niet.

 Zeker omdat de regisseur ons met lepe trucjes tot vijf keer toe hardop laat lachen om situaties die niet grappig zijn.

     Om dat zinnetje heb ik dan weer hardop moeten lachen.
     ‘Gniffelen met Göring, kan dat wel?’ vraagt Meynendonckx zich af. In vind van wel. Het is moeilijk om nooit te gniffelen met gangstertypes als Göring, Stalin, Mao en keizer Tiberius. Wie gniffelt er niét bij het lezen van Tacitus of Milovan Djilas? Het is veel moeilijker om te gniffelen bij de ideologisch gedrevenen als Robespierre, Hitler of Lenin, al lachte die laatste zelf uitbundig als hij zijn cynisme kon laten zien aan buitenlandse gasten. En met die eerste, Robespierre, moet ik lachen om de manier waarop hij geportreteerd wordt in Napoleon van Abel Gance. 

‘Meer’ Europa
     Als ik iets over Europa schrijf, doe ik dat liefst in de meest algemene termen. Ik zie er tegen op om telkens weer op te zoeken wat het verschil is tussen de Raad van de Europese Unie, de Europese Raad en de Raad van Europa, of tussen het Europees Hof van Justistie en het Europees Hof van de Rechten van de Mens.
     Maar toch wil ik een ‘goede Europeaan’ zijn. Als men mij een enquête-formulier zou toestoppen, zou ik bij de vraag of ik meer of minder Europa wil, de eerste keuze aanvinken. Meer Europese defensie, betere bescherming van de buitengrenzen, meer economische integratie. Uiteraard geldt hier vaak de regel: ‘less is more’. Voor meer economische integratie bijvoorbeeld hebben we geloof ik vooral minder regels nodig, zowel op nationaal als op Europees niveau. Maar die integratie is tot nu toe redelijk succesvol, en kan in de toekomst nog toenemen. Ive Marx (DS 27/1) schrijft:

Om te beginnen zijn de economische verschillen tussen de landen van de EU spectaculair afgenomen. Polen en Tsjechië zullen binnenkort Italië of Frankrijk inhalen in termen van bbp per capita. De werkloosheid in Zuid-Europa is spectaculair afgenomen en ligt vandaag op het niveau van de Scandinavische landen … Economische en budgettaire verschillen tussen de lidstaten hebben altijd verhinderd dat er meer middelen en bevoegdheden naar het Europese niveau gingen. Die vrees kan nauwelijk nog bestaan.

     Dit is misschien té rooskleurig, maar de economische nivellering is een gegeven dat uit harde cijfers kan worden afgeleid – en die nivellering kan slechts héél gedeeltelijk worden verklaard vanuit de ‘transfers’.
     Moet er ook meer Europese ‘democratie’ komen? Dat is een moeilijker vraag. Ik ga al zeker de filosofische kwestie van de nationale soevereiniteit voorzichtig uit de weg. Over het nemen van beslissingen bij unanimiteit dan wel bij gekwalificeerde meerderheid, hou ik mij op de vlakte. Over Europese belastingen zeg ik geen woord. Maar ik wil wel iets kwijt over het Europeese Parlement. Moet dat Parlement zwaarder wegen op de beslissingen?
      Laatst heeft dat Parlement twee keer het beleid van de Europese Commissie afgekeurd. Mercosur werd voor toetsing verwezen naar het Hof van Justitie,  en de handelsdeal met de Verenigde Staten werd uitgesteld. Dat zijn twee betreurenswaardige beslissingen van het Parlement. Moet ik mij nu troosten met de gedachte dat ze ten minste de democratische werking van Europa demonstreren?
     Ik weet natuurlijk dat ik in een democratie niet kan verwachten dat de verkozenen alleen beslissingen nemen die ik goed vind. Maar wie zijn die Europese verkozenen eigenlijk? Waarom worden ze verkozen? Hoe worden ze electoraal afgestraft voor verkeerde beslissingen? Via welke kanalen hebben ze voeling met hun kiezers? Wat maakt dat een politicus de nationale politiek verlaat en voor Europa kiest?
      De Mercosur-stemming kan ik enigszins begrijpen*. De parlementairen hebben een afweging gemaakt op grond van de korte-termijn-belangen van hun land of regio. Maar de handelsdeal met de VS, wat moet ik daarvan denken? De Europese Volkspartij, de Europese Conservatieven en Hervormers, en de Patriotten waren vóór; de sociaaldemocraten, liberalen en Groenen waren tegen. Mag ik dat een eigenaardige verdeling van de stemmen vinden? Welke motieven speelden hier mee? 

* Enigszins, want ik begrijp niet dat zoveel liberalen tegen Mercosur gestemd hebben.