Open-VLD, e.a.

Open-VLD, e.a.
     Ik vraag mij af in hoeveel huiskamers zich de volgende geestige conversatie heeft afgespeeld. 

• Hoe heet Open-VLD voortaan?
• Anders.
• Hoe? 
• Anders.
• Ja maar, wat is de nieuwe naam? 
• ...      

     Enzovoort. Mijn vrouw en ik hebben hebben die conversatie gevoerd in de auto, toen we het nieuws hoorden op de radio.

Open VLD zal nu ... 
     Frédéric De Gucht kondigde aan dat zijn partij nieuwe accenten zoekt. De moeilijkheid is bekend: de partij dingt naar dezelfde kiezer als N-VA. In principe kan Open-VLD, dat wil zeggen ‘Anders’, nu een economisch liberalere koers voorstaan dan het Arizona-compromis. Of ze kan zoeken naar punten waar ze van N-VA verschilt. De terreinen die in het verleden zijn uitgetest zijn bekend: herfederalisering, langere periode voor abortus, gemakkelijker regeling voor euthanasie.
      Voorlopig lijkt De Gucht het niet in die richting te zoeken. Hij lijkt eerder te denken aan het onderwijs. Hij heeft al een paar keer laten vallen dat ‘het onderwijs anders moet.’ Dat is een risicovolle strategie. N-VA heeft van kwaliteitsonderwijs een core business gemaakt en zal zich met hand en tand verdedigen. De Gucht kan gebruik maken van de grote ontevredenheid over het onderwijs. Iedereen is altijd ontevreden over het onderwijs. Maar of hij die ontevredenheid in electorale winst kan omzetten, betwijfel ik.
     Ook heeft De Gucht gezegd dat voor hem het hoofddoekenverbod in het onderwijs en achter het loket van overheidsdiensten moet worden afgeschaft. Mijn vermoeden is dat hij met zo’n standpunt niet veel succes zal hebben. Donkerblauwe middenstanders kan hij nog meer in de richting van N-VA duwen, terwijl ik niet zie hoe hij de hoofddoeken-mensen van PVDA, Groen en Vooruit naar zijn partij kan loodsen.
      Ten slotte wil De Gucht een eigen woning voor iedere Belg. Ik kan mij bij zo’n beleid zonder moeite van alles voorstellen. Erg liberaal zal het niet zijn. Het zal wel op een of andere vorm van subsidies of belastingvermindering neerkomen. Zo’n beleid is niet nieuw. Wij hebben voor de aankoop van ons huis indertijd een grote lening moeten aangaan. Het afbetalen en de interesten van die leningen konden we aftrekken van de belastingen. Dat was fijn, maar ook inefficiënt en onrechtvaardig. Die belastingverlaging moest worden gecompenseerd door een algemene stijging van de belastingen, voor ons, en ook – dat is het onrechtvaardige – voor degenen die géén huis kochten of er géén lening voor aangingen. 

Europa – VS – Groenland - Oekraïne
     De Standaard van vandaag (20/1) opent met de kop: ‘Europa riskeert meer met escalatie over Groenland dan VS.’ Het stuk zelf is een mengeling van bericht, analyse en opinie. Ik ben daar geen voorstander van, maar als de opinie mij bevalt, heb ik plots veel minder bezwaren.
      Wat mijn opinie dan is? In a nutshell: Oekraïne is voor Europa oneindig belangrijker dan Groenland. Als we Trump kunnen overhalen al was het maar tien procent van de Amerikaanse steun aan Oekraïne te handhaven, dan moet Europa dat doen. Men zegt dat vleierij daarvoor niet zal volstaan. Dat is goed mogelijk. Bullebakken zouden niets dan minachting voor vleiers voelen. Maar het zou mij verwonderen dat de omgekeerde strategie van brutaliteit en loze dreigementen betere resultaten zouden opleveren.
     Wat bondgenootschappen betreft: het beste zou zijn als Europa een onafhankelijke koers kan varen, maar áls het bij een van de machtsblokken móet aansluiten, dan liever bij Trump-Amerika dan bij Poetin-Rusland of Xi-China. Misschien zijn Poetin en Xi betere en intelligentere leiders dan Trump, ik ken die mensen niet, maar hun regimes zijn onvergelijkbaar erger op het vlak van democratie, mensenrechten en liberale vrijheden. Over buitenlande agressie kan gediscussieerd worden – geopolitiek is complex, moreel dubbelzinnig en vraagt veel speculatie – maar als ik de illegale kidnapping van Maduro afweeg tegen de illegale inval in Oekraïne, dan weet ik het wel. 

Reynebeau en Vos
     Sommige van mijn lezers geloven dat ik niets liever doe dan schelden op Marc Reynebeau of Hendrik Vos. Dat is helemaal niet zo. Het stuk van Vos in De Standaard van vandaag (20/1) heb ik niet eens gelezen, alhoewel het onderwerp – de toekomst van het transatlantisme – mij wel interesseert. Maar het klopt dat ik graag polemiseer en teksten fileer. Maar even graag geef ik commentaar naar aanleiding van genuanceerde opiniestukken die in de krant verschijnen: van Tom Naegels, Tinneke Beekman, François Levrau ...

Ereloonsupplementen
      Frank Vandenbroucke heeft alweer een wantoestand ontdekt: ‘Tien procent van de artsen is verantwoordelijk voor 43 procent van de ereloonsupplementen. Die excessen moeten eruit.’ Maar als ik het goed begrepen heb worden die ereloonsupplementen alleen betaald door wie extra wil betalen voor het privilege van een éénpersoonskamer. Die bedragen worden niet terugbetaald door de verplichte verzekering bij een ziekenfonds. Ze kosten niets aan de Sociale Zekerheid. Waar bemoeit Vandenbroucke zich dan mee? 

The Rip
     Ik had scenarist Paul Baeten over de radio horen zeggen dat de nieuwe Netflix-film The Rip niet zo goed was en in elk geval niet zo goed als de Netflix-reeks Adolescence. Die laatste titel sprak hij uit met een klemtoon op de tweede lettergreep, zodat ik het woord pas begreep toen hij het de derde keer uitsprak. Maar Baeten heeft gelijk. De film is niet zo goed. Dat heeft onder andere met de casting te maken. De plot veronderstelt dat de kijker niet goed weet wie de goeien zijn, en wie de slechteriken. Maar je moet als kijker niet veel ervaring hebben om te zien tot welk kamp Matt Damon en tot welk kamp Kyle Chandler behoren. Je moet alleen maar naar hun gezicht kijken en dan weet je het al.

AI in het onderwijs
     Ik heb in vorige stukjes al iets geschreven over de voor- en nadelen van AI in het onderwijs. Een groot voordeel is dat je AI kunt manipuleren om een uitleg te geven van verschillende moeilijkheidsgraden, dat je bij een ontoereikend antwoord kunt doorvragen, en dat je de antwoorden kunt gebruiken om je eigen vraagstelling te verbeteren. Je kunt, dankzij AI, van een domme vraag een slimme vraag maken. Zo weet ik nu beter dan vroeger wat DNA is. Daarvoor begon ik met de domme vraag: ‘Als een molecule de kleinste eenheid van een scheikundige verbinding is, wat is dan de kleinste eenheid van DNA?’ Dat was eigenlijk helemaal niet wat ik wou weten. Vijftien vragen later wist ik ongeveer wát ik wel wou weten.
     AI-specialist Tim Brys somt in zijn nieuwe stukje (DS 20/1) een aantal andere voordelen op, maar legt meer klemtoon op de nadelen. Die zijn reëel. Zo schrijft hij: ‘Een samenvatting maken met AI is niet even leerzaam als die samenvatting zelf maken.’ Mijn zoon zegt het krachtiger: ‘Die samenvattingen van AI zijn pure shit.’ Een van die nadelen die Brys opsomt vind ik echter onzin. 

‘Daar komt nog bij dat AI-chatbots … de ongelijkheid versterken tussen AI-geletterden en AI-ongeletterden.’

        Wat is dat nu voor een nadeel? Het is alsof je zou zeggen dat de uitvinding van het schrift de ongelijkheid versterkte tussen geletterden en analfabeten.
     Ik ben het overigens eens met de conclusie van Brys: 

 Daarom is het essentieel dat onderwijsinstellingen en leerkrachten onderscheiden waar en hoe AI onderwijs ondersteunt, en waar ze dat niet doet. In dat laatste geval wordt AI best verbannen, al besef ik dat zoiets niet makkelijk afdwingbaar is.