Na twee of drie boekrecensies op Dissonant.be gelezen te hebben, had ik begrepen dat ik met AI-gegenereerde teksten te maken had. Bij andere teksten twijfel ik soms, want er bestaan ook mensen die écht saai en zielloos schrijven. Maar dit was duidelijk. Ik heb echter geen reden gehad om mij zorgen te maken want na een poosje verdween Dissonant.be vanzelf van mijn feed.
Schrijfster Heleen De Bruyne had wél een goede reden om zich zorgen te maken, want de site plaatste een slechte recensie van haar boek Aline. Ze heeft dan samen met haar lief Frank D’hanis de zaak uitgezocht en van die zoektocht heeft ze een verslag geplaatst in Knack van 23/9. Het begint dus met die slechte recensie.
‘Moet je dit lezen!’ Ik roep Frank mijn lief. ‘Oei,’ zegt Frank. ‘Oei oei … Zeg, maar dit stuk is wel eigenaardig … Het is zo saai geschreven. Drammerig.’ Ik merk het ook. De andere besprekingen op het platform hebben ook last van eenzelfde vlakke taal en voorspelbare opbouw. Zou het AI zijn, opper ik. Hij knikt. ‘Vermoedelijk wel. Kijk, hoeveel besprekingen er al op die site staan, terwijl het platform nog maar pas bestaat. Dat kan geen mensenwerk zijn.’ AI-detector Pangram bevestigt ons vermoeden.
De Bruyne en D’hanis hebben helemaal gelijk om die AI-slop van Dissonant.be, dat nu Librar heet, met Pangram te lijf te gaan en aan te klagen. Ze zijn er achter gekomen dat de recensenten van Dissonant.be niet bestaan. De namen zijn verzonnen, de foto’s zijn getrukeerd, en de zwendel is hoogstwaarschijnlijk opgezet om gratis recensie-exemplaren te ontvangen en om een bedrijfje van print-on-demand te ondersteunen.
Kijk, ik heb er niets op tegen dat men AI als schrijfassistent gebruikt voor allerlei soorten teksten, maar niét voor een recensie. Dat hoort een bij uitstek persoonlijk genre te zijn, geschreven door een mens van vlees en bloed. Van Emile Zola komt de beroemde zin: ‘Une œuvre d’art est un coin de la création vu à travers un tempérament.’ Hetzelfde geldt voor een recensie die reageert op ‘une œuvre d’art.’
Ik vind dat eigenlijk ook van opiniestukken. Je kunt natuurlijk een reeds vaststaande opinie in prompts te gieten en dan AI het handen-en-voetenwerk te laten doen, maar een opiniestuk is alleen interessant, vind ik, als de auteur bij het schrijven op zoek gaat naar wat zijn opinie eigenlijk is – een opinie die niet los staat van de manier waarop ze uiteindelijk geformuleerd wordt. Natuurlijk heeft de opinieschrijver op voorhand al een mening over het neoliberalisme, de begroting, of het zionisme, maar als hij geen algemeenheden wil schrijven en zichzelf niet voortdurend wil herhalen, moet hij tijdens het schrijven, of tijdens een lange wandeling die aan het schrijven voorafgaat, op zoek gaan naar een invalshoek, naar een onderbelichte kant van de zaak, naar een stekelig kantje waar hij niet meteen een oplossing voor heeft.
Ik vraag mij soms af hoe dat met de opiniestukken van D’hanis zelf zit. Bijna dagelijks heeft hij weer een nieuwe wervende tekst op FB terwijl hij nog helemaal niet met pensioen is. Dat lange stuk van gisteren bijvoorbeeld, over Zuhal Demir, heeft hij dat nu werkelijk helemaal alleen geschreven? Het is natuurlijk leuker geformuleerd dan de slop van Dissonant.be, maar toch twijfel ik. Wat zou AI-detector Pangram daarover zeggen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten