Enkele films en series

Ook de afgelopen maand heb ik ’s avonds wel eens naar een film of serie gekeken

 True Detective Sz 2 (2015)
     Het tweede seizoen van True Detective kreeg minder goede kritieken dan de andere. Toch is het, door omstandigheden, het seizoen dat ik twee keer heb gezien. Vince Vaughn speelt zijn rol van gangster erg gemaniëreerd, met een beperkt repertoire aan mimiek en gestiek. Ik veronderstel dat de meesten van ons een beperkt repertoire hebben, en bij sommigen is dat repertoire wat nadrukkelijker aanwezig. Karikaturen komen voor zowel in de film als in het leven.
     In de vierde aflevering komt er een heel opwindende shoot-out. Zoiets valt mij altijd op, omdat ik in het algemeen niet van shoot-outs in films hou. De eerste seconden van de scène zijn het sterkst, als de politiebende over straat wandelt, nog voor één schot is gelost (hier). Ik heb daarna de shoot-out in Peaky Blinders S4E5 opnieuw bekeken (hier), maar die was niet zo mooi als in mijn herinnering. Het waren vooral 15 seconden die in mijn geheugen waren blijven hangen: in het fragment 3:00-3:15.

 

Sugar (2024-2026)

     Men moet geen fan zijn van Collin Farrell om hem te appreciëren in de neo-noir reeks Sugar. Critici prezen de serie, vooral het eerste seizoen, om haar verfijnde ‘stijl’. Ik begrijp dat. Farrel draagt mooie kostuums, rijdt met een mooie wagen en woont op een mooi appartement. Dat is aangenaam om naar te kijken. Het gaat niet om een cinematografische stijl zoals als neorealisme of nouvelle vague; veeleer om wat men aanduidt met het woord design. 

 

Il Falsario (2025)

     Over een Italiaanse kunstvervalser Toni die in de jaren ‘70 terechtkomt in het gangstermilieu. Het waren de anni di piombo – de loden jaren – : corruptie in de politieke wereld, in het Vaticaan, terrorisme van extreemlinks, terrorisme van extreemrechts ... Wanneer de christendemocratische leider Aldo Moro wordt ontvoerd door de Rode Brigades, moet Toni een vervalst communiqué opstellen.
     Een aantal critici vonden de film mislukt omdat er geen personages in voorkwamen waar je enige sympathie voor kon opbrengen. Dat was niet mijn indruk. De relatie tussen Toni en zijn jeugdvrienden –  een priester en een geradicaliseerde arbeider – vond ik best gevoelig uitgewerkt. 

 

Ace in the Hole (1951)

     Van grootmeester Billy Wilder. Een ambitieuze journalist, Kirk Douglas, wil ten koste van alles munt slaan uit een dramatisch ongeval. De film bevat geen personages waar ik enige sympathie voor kan opbrengen. 

 

Nouvelle vague (2025)

     Over het maken van A bout de souffle (1960). Ik heb die klassieker twee keer gezien, en de film óver de klassieker vier keer. Bij het typen van deze regels, realiseer ik mij dat ik vanavond een vijfde keer zal kijken. Feelgood voor filmliefhebbers. Ik citeer even wat ik schreef toen de film uitkwam en besproken werd in De Standaard: 

Ik ben er zeker van dat Ruben Aerts een groot filmliefhebber is, maar in zijn recensies kan hij dat goed verbergen. Als hij een film prijst of afkraakt,  doet hij dat altijd om de verkeerde redenen. Maar zijn lof voor de nieuwe film van Linklater Nouvelle Vague is anders. Hier kun je niet meer twijfelen: hij heeft van die film genoten.

 

Summertime (1955)

     David Lean, Katherine Hepburn, Venetië … what’s not to like. Desalniettemin, vóór het midden van de film al gestopt met kijken. 

 

The Tailor of Panana (2001)

      John Boorman, John le Carré, Geoffrey Rush, spionage, de edele kunst van het kleermaken … Desalniettemin, ook hier vóór het midden van de film gestopt met kijken. Rush, die de kleermaker is van hooggeplaatste politici in Panama, zit in financiële moeilijkheden. Hij maakt een MI-6 agent – een onuitstaanbare Pierce Brosnan – wijs dat hij op de hoogte is van geheime regeringsplannen, en hij wil die voor veel geld verkopen. Dan wil ik toch liever niet weten hoe dat verder afloopt. Zou ik die andere versie van het verhaal, Our Man in Havana (1959) nog een kans geven? 

     En ja, toen ik achteraf las dat de oude Harold Pinter en de jonge Daniel Radcliffe elk een kleine rol in de film hadden, heb ik even teruggespoeld uit nieuwsgierigheid.

 

Song Sung Blue (2025)

     Biografische film, eigenlijk een soort weekendfilm, niet over Neil Diamond, maar over een Neil Diamond-tributeband. Mijn vrouw vond de optredens te bombastisch. Ze liet mij videoclips zien van de echte Neil Diamond, met optredens die inderdaad veel ingetogener zijn. ChatGPT vertelt mij dan weer dat er op Youtube vooral filmpjes te zien zijn van de látere optredens van de artiest, terwijl zijn vroegere optredens wél bombastischer waren. 

 

Return to Dust (Yin ru chen yan) (2022)

     Het Chinese platteland. Een oudere man en vrouw vinden steun bij elkaar nadat ze door hun familie zijn verstoten. Later moeten ze toezien hoe hun woning vanwege een bureaucratische regel vernietigd wordt. De vrouw verdrinkt en de man pleegt – zo kunnen we vermoeden – zelfmoord. De in China vertoonde versie is optimistischer en eindigt met een korte tekst: ‘Ma Youtie verhuisde naar zijn nieuwe appartement in de winter van 2011 en begon een nieuw leven met de hulp van de regering en de goedhartige dorpelingen.’ Deze zin is gecensureerd in de Westerse versie van de film. 

 

Brooklyn (2015)

     Ierland in de jaren 50. Eilis, een jonge vrouw vertrekt naar Amerika om daar een nieuw leven op te bouwen. Mijn vrouw heeft zoals altijd het boek gelezen en had zich de Ierse situatie armoediger voorgesteld. Ze vond dat je nu amper begreep waarom Eilis uit Ierland weg moest. De enthousiaste critici begrijp ik niet. Ze noemen de film ‘klassiek gemaakt’. Dat is waar. Hij bevat geloof ik geen enkele originele ‘vondst’. Als de regisseur een notitieboekje heeft waarin hij zijn invallen noteert, dan moet het dit keer blanco zijn geweest. 

 

In the Hand of Dante (2025)

     Hedendaagse gangsters zijn op zoek naar het manuscript van Dantes Commedia, aangevuld met fragmenten uit Dantes leven. ‘Vondsten’ genoeg, maar geen film. 

 

Priscilla (2023)

     Kort na elkaar Priscilla en Elvis (2022) opnieuw bekeken. Ik was verrast dat Priscilla zoveel beter was. 

 

A Serious Man (2009)

     Een joodse professor krijgt te maken met de ene tegenslag na de andere. Van de Coen-broers. Zéér joods en zéér mooi. 

 

Saturday Night Live (2024)

     Ik heb hier al iets geschreven over die film. De film nu opnieuw bekeken met mijn zoon, en hem voortdurend uitgelegd wie die mensen waren: Chevy Chase, Dan Ackroyd, John Belushi … Voor het eerst beseft dat Jim Belushi niet dezelfde persoon is als John Belushi, en dat het die laatste is die meespeelt in The Blues Brothers (1980). 

 

Cape Fear (2026)

      Mij bij deze serie voortdurend afgevraagd of ik de oorspronkelijke thriller van 1962, met Robert Mitchum, ooit gezien heb. Verwar ik die film niet met The Night of the Hunter (1955)? En heb ik dié wel gezien. Ik ben echter heel zeker dat ik de Cape Fear van 1991 niét gezien heb, en de reclamespots wel.

 

The Devil Wears Prada 2 (2026)

     Iets minder, maar alweer charmant.

 

The Sunset Limited (2011)

     Verfilmd toneel naar een script van Cormac McCarthy. Eén kamer, twee acteurs. Een leerling zei mij 15 jaar geleden dat het de beste film was die hij ooit had gezien. Ik was dus al 15 jaar aan het wachten op een gelegenheid om om die mededeling te controleren. Conclusie: een goede film, maar ik geloof dat mijn oudleerling er ondertussen al betere heeft gezien. (Zie ook hier.)

A Hidden Life (2019)
     Het was weer enige tijd geleden dat ik nog een film van Terence Malick had gezien en nu had mijn vrouw A Hidden Life ontdekt hij bij het aanbod van VRT-Max. Een diepgelovige Duitse boer tijdens de Tweede Wereldoorlog weigert om de eed van trouw af te leggen aan de Führer. Omdat het over een boer ging, wist ik dat we ons aan prachtige natuurbeelden mochten verwachten, en omdat het Terence Malick was, wist ik dat we ons aan een poëtische impressie mochten verwachten. Een gewone film bestaat uit een 50-tal scènes op één locatie en binnen één tijdsperiode. Mijn indruk na de film was dat we enkele honderden korte scènes hadden gezien. Maar mijn chatbot heeft mij uitgelegd waarom dat een slechte karakterisering is.

 Bij een conventionele publieksfilm heb je vaak: scène → scène → scène → volgende plotontwikkeling. Bij Malick is het eerder: moment → beeld → beweging → fragment van gesprek → natuurbeeld → voice-over → ander moment →herinnering → terug naar de handeling. De grenzen tussen scènes worden daardoor veel minder duidelijk.

    Dat is inderdaad veel preciezer. Het resultaat van die werkwijze is eerder lyrisch dan dramatisch. De enige scène die bij mij dramatisch overkwam was een monoloog van Bruno Ganz die als rechter een laatste poging waagt om de gelovige boer tot een meer opportunistische houding te verleiden, een beetje zoals de duivel dat deed met Jezus in de woestijn. 
     De indruk dat de film uit honderden fragmenten bestaat houdt trouwens niet lang aan. Na enkele uren beginnen de fragmenten in je herinnering samen te klonteren tot scènes en sequenties.