Woke lettersoep
Misschien het langste ooit gebruikte letterwoord staat op naam van het Canadese parlementslid Leah Gazan. Ze sprak over de ‘genocide’ op ‘MMIWG2SLGBTQQIA+’-mensen. Het tweede deel van de afkorting bevat een ook voor ons herkenbare kern, LGBTQ, maar wordt in Canada wel eens uitgebreid: ‘Two-Spirited, Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender, Queer, Intersex, Asexual en Plus’. Het eerste deel staat voor ‘Missing and Murdered Indigenous Women and Girls’. Dat verwijst naar het grote aantal vrouwen van inheemse afkomst die vermist zijn of vermoord werden in de laatste 30 jaar. Het zijn er meer dan 1.200.
Het is begrijpelijk dat die moorden in verband worden gebracht met de racistische behandeling waarvan de inheemse bevolking in Canada het slachtoffer is geweest. Dat verandert niet als men weet dat 85 procent van de onderzochte moorden door inheemse daders werden gepleegd. Maar is het verantwoord om zo’n probleem in de woke-sfeer te trekken? De Canadese regering bestelde een rapport over de vermiste en vermoorde vrouwen. De afkorting 2SLGBTQQIA, lees ik op Quillette, komt in dat rapport 1.197 keer voor. Het is een erg lijvig rapport, maar toch!
Nogmaals: Theo Francken en de drones
De discussie over de drones wordt begrijpelijkerwijs beïnvloed door sympathie of antipathie voor N-VA en Theo Francken. Ik hoor bij de sympathisanten, maar wil mij zoveel mogelijk buiten dié discussie houden. Maar gisteren zag ik Sammy Mahdi op het VTM-nieuws, en ik wist meteen wat ik daarover wou schrijven. Nu zie ik dat Pieter Auwaerts op zijn FB-pagina het wat kleurrijker formuleert dan ik van plan was. Ik neem het dus gewoon over:
Dat de oppositie doet wat ze moet doen, dat kan ik allemaal best snappen. Dat de media op elk denkbaar feitje wil springen gelijk een geile reu op een loopse teef om artikels en gazetten te slijten of aan views te komen, is ook part of the game … Maar wat te denken van zo’n Sammy Mahdi? Die komt daar de vol bezorgdheid verbouwereerde knaap spelen na het zien van een op lucht gebouwde reportage, en weet blijkbaar helemaal niét wat zijn eigen mandatarissen binnen de regering hebben uitgevreten, gestemd en goedgekeurd? Het is dàt, of blijk geven van een slecht en deloyaal karakter. Spoiler alert : het is het laatste.
Of alles in de reportage van Pano op lucht gebaseerd is, durf ik niet te beweren. Maar niet álles blijkt te kloppen. Zo werd beweerd dat er veel te veel betaald was voor de aankoop van anti-drone-systemen. Dat is best mogelijk en valt niet te weerleggen omdat, zegt Defensie, ‘de exacte prijzen niet kunnen worden meegedeeld vanwege commercieel geheim.’ Dat is vanuit democratisch oogpunt erg vervelend. Maar dat de schattingen van Pano zelf in dit verband ‘op lucht gebouwd waren’, of minstens appels met citroenen vergeleek, dat lijkt ook duidelijk.
Critici van de Pano-reportage zagen een groot gehalte aan samensweringstheorieën. Bewonderaars haalden aan dat er er belangrijke vragen werden gesteld, het soort vragen dat dan in het Parlement en een audit verder moeten worden onderzocht. Maar zolang er over een aantal kwesties geen duidelijkheid is en we veroordeeld zijn tot speculatie en polemiek, hou ik erg van een ander soort vragen, namelijk ja/nee-vragen. Ik heb een klein lijstje van zulke vragen opgesteld, waarbij ik diegene vermeden heb waar ondertussen een duidelijk antwoord op gekomen is.
- Zijn er in ons land drones geweest in de buurt van kazernes en militaire installaties?
- Is de kans groot dat die drones, als ze er waren, door Rusland werden aangestuurd?
- Heeft Theo Francken die drones verzonnen om paniek te zaaien?
- Was Theo Francken zelf in paniek toen hij inlichtingen kreeg over mogelijke drones?
- Heeft ons land überhaupt anti-drone materiaal nodig?
- Heeft ons land dringend anti-drone materiaal nodig?
- Is Francken voortvarend geweest bij de aankoop van anti-drone materiaal?
- Is de bestelling die geplaatst werd aanvaardbaar in termen van prijs, kwaliteit en leveringstermijn?
- Is de bestelling het resultaat van vriendjespolitiek?
- Is de bestelling het resultaat van corruptie?
De PVDA en de drones
Ook begrijpelijk is de reactie van de PVDA: we hebben die beveiliging tegen drones niet nodig.
‘De NAVO heeft al drie of vier keer zoveel vliegtuigen, tanks of oorlogsschepen als Rusland. Rusland kan niet eens 1/5 van Oekraïne veroveren, hoe kunnen ze dan heel Europa bedreigen?’
Dat is een ontoereikend argument, om veel redenen. Ten eerste moet rekening worden gehouden met hybride aanvallen – bijvoorbeeld drones – die je beter niet meteen beantwoordt met vliegtuigen, tanks en oorlogsschepen. Ten tweede hebben de Oekraïeners honderdduizenden levens moeten opofferen om 4/5 van hun land te behouden. Is Europa weerbaar genoeg om eenzelfde offer te brengen? En meer nog: gelooft Poetin dat Europa weerbaar genoeg is om zo’n offer te brengen? Zo niet, dan moet dat gebrek aan weerbaarheid gecompenseerd worden met een verpletterende overmacht. En ten derde kunnen we niet voorzien welke geopolitieke bondgenootschappen er zich in de toekomst zullen aftekenen. Draait Rusland naar de VS of naar China? Alleen al om neutraal te zijn in een wereldconflict, heeft Europa een sterk leger nodig.
Nogmaals: de pensioenhervorming
In mijn stukje gisteren probeerde ik te achterhalen hoe het komt dat de pensioenhervorming de ongelijkheid tussen de pensioenen doet toenemen. Wie door een onvolledige loopbaan vandaag een klein pensioen krijgt, riskeert door de strengere regels een nog onvollediger loopbaan te hebben, en dus nog een kleiner pensioen te ontvangen. Ik heb ondertussen het opiniestuk van Pol Vandendriessche in De Morgen gelezen dat een ander aspect belicht: de stijging van de ongelijkheid is kleiner dan je zou denken op basis van onvolledige cijfers. De Gini-coëfficiënt, die de ongelijkheid aangeeft, stijgt voor de brutopensioenen weliswaar met 9,1 procent; op huishoudniveau en na belastingen is de stijging 1,5 %.
Drie argumenten tegen het vrije woord
Er worden drie argumenten ingebracht tegen onbeperkte vrije meningsuiting: de mogelijke verspreiding van hate speech, van fake news en van ‘gevaarlijke meningen.’ Bij die gevaarlijke meningen horen: klimaatscepticisme, woke ideeën, ‘verheerlijking van geweld’, subversie, en ‘buitenlandse beïnvloeding’. In vroeger tijden was ketterij de gevaarlijkste mening, want die bracht het zielenheil van de gelovigen in gevaar.
Het nieuwste gevaarlijke idee is AI-optimisme. Filosoof Stijn Bruers besluit een stuk in De Morgen als volgt: ‘Mensen die nu even stellig verkondigen dat AI niet zo gevaarlijk is, kunnen zo ook medeverantwoordelijk worden voor een grote ramp.’ Daar moet aan worden toegevoegd dat de argumenten van Bruers over het AI-gevaar helder zijn geformuleerd, en dat hij niet pleit om het AI-optisme als gevaarlijke mening te verbieden in de media of aan de universiteit. Dat deed hij wel met meningen over de Gaza-oorlog die hem niet bevielen*.
* Zie mijn stukjes hier en hier.
Monopolie in de entertainment business
Een van de sterke a priori argumenten tegen het ongebreideld kapitalisme is dat het leidt tot monopolies die slechte kwaliteit aanbieden tegen veel te hoge prijzen. Maar daar zie ik nooit voorbeelden van. Welke producten zijn ten gevolge van monopolievorming te duur? Krielaardappelen? Computers? Piano’s? Gisteren kreeg ik op Het Nieuws eindelijk een voorbeeld. Door de samenwerking van Live Nation an Ticket Master was er een concertgigant ontstaan die te hoge prijzen aanrekende voor tickets. ‘Dat is waar,’ zei mijn vrouw, ‘zulke tickets kosten makkelijk 100 of 200 euro.’ Maar is dat te duur? vroeg ik mij af. Zo’n concert organiseren brengt aardig wat kosten mee. De Standaard (17/4) van de dag erna bracht het antwoord: experts van de Amerikaanse overheid hebben betoogd dat de Ticketmaster gemiddeld 1,72 dollar per ticket te veel aanrekende.’ Niet veel meer dan 1 procent dus. Hoe ze het hebben uitgerekend weet ik niet, maar die experts waren er niet op uit om de prijsverhoging zo klein mogelijk voor te stellen.
Planlast in het onderwijs
Schooldirecteur Dimitri Meurrens (DS 17/4) schrijft een filosofische bezinning over de onderwijshervormingen. De titel is misleidend: ‘Hoe maak je van planlast planlust?’ Ik had het stuk daarom bijna overgeslagen. Maar het bevat juist een heel goede opsomming van wat de moderne planlast in het onderwijs inhoudt:
Leerlingenvolgsystemen, de toenemende juridisering, online platformen waarop van alles moet worden geregisteerd, allerlei actieplannen die moeten worden opgesteld … Kortom, veel schrijfwerk, en dus ook veel leeswerk. Maar waarom wordt dat alles doorgaans als een last ervaren? … Onderwijsmensen zijn meestal plichtsbewust en doen wat ze denken dat van hen wordt verwacht, ook als die inspanningen niet in verhouding staan tot het beoogde effect.
De lijst is redelijk volledig. Er ontbreekt nog ‘vergaderwerk’. Zelf geef ik toe dat ik het ‘leeswerk’ de laatste jaren van mijn carrière wat verwaarloosd heb, ook al werd het ‘schrijfwerk’ van mijn collega’s daardoor nog een fractie nuttelozer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten