Ik heb onlangs Frank D’hanis ontmoet in een droom. We waren best vriendelijk voor elkaar, maar het vervelende was: zijn naam wilde mij maar niet te binnen schieten. Dat probeerde ik zo goed mogelijk te verbergen. We praatten ook niet over zijn stukjes die ik maar vluchtig lees.
Die stukjes zijn van een miserabilisme dat de vroege Louis-Paul Boon naar de kroon steekt. Werknemers en werkneemsters moeten te vroeg opstaan, moeten te hard werken, worden te weinig betaald, mogen niet ziek zijn, en krijgen hoe langer hoe minder toegang tot werkloosheidsuitkeringen. De rechten van de illegale migranten worden niet gerespecteerd. Het onderwijs is niet afgestemd op kinderen uit de lagere inkomensklassen.
Al die miserie zou kunnen worden opgelost met hogere weddes, ruimere verlofstelsels, werkbaar werk, een loon voor thuisblijvende moeders, open grenzen voor asielzoekers, meer leerkrachten, meer tewerkstelling in de zorg, en meer maatschappelijke werkers. En dat zou op zijn beurt allemaal mogelijk zijn als het niet werd tegengehouden door de N-VA, in het bijzonder door de ministers Anneleen van Bossuyt en Zuhal Demir.
Gisteren had die laatste het weer bont gemaakt op tv. In de levendige stijl van D’hanis wordt dat:
‘Ouders moeten met hun kinderen naar de bibliotheek gaan,’ briest een ontketende Demir, ‘sommige mensen zijn te weinig bezig met hun kinderen.’ Ik moet toegeven dat mijn brein op dat punt even uitviel van woede.
Gelukkig kreeg D’hanis geen woede-aanval in mijn droom. We zijn geen van beiden beginnen briesen. Ook van enige ontketening was er geen sprake.
De afgelopen maanden droomde ik wel eens een paar maal over mijn nieuwe buurvrouw Inge.
BeantwoordenVerwijderenOmdat ik haar niet onmiddellijk 'moet', vertelde ik dat laatst aan mijn vrouw M. Die haalde er Freuds"Traumdeutung" bij. Wellicht verdring je wel wat, was haar commentaar. Ik herhaal het, ik moet Inge helemaal niet, integendeel zelfs we lijken in doen en laten elkaars tegengestelden. Maar wat ik nu gisterennacht over Inge en mezelf droomde, vertel ik noch hier noch aan mijn vrouw. Met dat "les extrèmes se touchent" komt een Freud aanhanger altijd klaar natuurlijk.
Inderdaad, sommige dromen kan een mens noch aan zijn vrouw, noch aan de socials kwijt.
Verwijderen