Israël-stukjes schrijven

 

     Er zijn lezers die mijn stukjes niet meer willen lezen omdat ze uit mijn Israël-commentaren – terecht – besluiten dat ik meer sympathie heb voor Israël dan voor Hamas. Dat kan ik alleen betreuren want ik heb liever veel lezers. Of ik krijg de vraag of ik niet beschaamd ben. Op die vraag weet ik het antwoord: nee. Ik kan beschaamd zijn over mijn gedrag van nu, of over mijn meningen van vroeger, maar ik kan niet beschaamd zijn over een mening die ik nú aanhang. 
     Het is eigenaardig dat het juist over zulke buitenlandse kwesties is dat men zo heftig reageert. Hedendaags links wil Israël nog het liefst voortdurend op de agenda van de gemeenteraad plaatsen, in plaats van, zoals het hoort, over de straatverlichting ruzie te maken. Het is alsof men zich meer door opwinding laat meeslepen naarmate de oorzaak van de opwinding verder verwijderd is.
      Je had het vroeger met Vietnam. En dáárvoor met de Spaanse burgeroorlog. Ik denk aan dat gedicht van Yeats. Ook in zijn tijd ging het op vergaderingen over ‘Roman or Russian or Spanish politics’. Hij luisterde naar de redenaars. ‘And maybe what they say is true,’ schrijft hij, maar zelf denkt de dichter aan iets wat meer in de romantische sfeer ligt: ‘that girl standing there.’
     De kwestie is natuurlijk dat de Vietnamese jungle-soldaten, de Italiaanse zwarthemden, de Russische rood-gardisten en de Spaanse Republikeinen (of fascisten) evengoed in de romantische sfeer zitten, ver verheven boven het gehakketak over de begroting, de organisatie van de gezondheidszorg en de verdeling van de subsidies. Het bloedvergieten op grote schaal roept emoties op van medelijden, afgrijzen, bewondering of wraaklust. Met een beetje ideologische inspiratie, kun je er een confrontatie in zien tussen de grote principes van Goed en Kwaad, belichaamd in de twee kampen. Als je enkele boeken leest, liefst niet te veel, en liefst van dezelfde strekking, doorzie je het geheel van geschiedenis, achtergrond, motieven en toekomst van het conflict. Je zou je voor minder door opwinding laten meeslepen.
     Zelf moet ik mij geweld aandoen om iets over Israël-Palestina te schrijven. Er zijn geen grote principes waar ik op kan terugvallen. Er is niemand om te bewonderen en met alleen medelijden en afgrijzen kom ik niet ver. Alles gebeurt zo ver weg. Al mijn kennis komt uit wat ik lees, er is niets wat ik kan toetsen aan eigen ervaring. Ik weet niet welke bronnen ik mag geloven. Om het nog moeilijker te maken: in mijn eigen libertaire stamverband heb je pro- en anti-Israël mensen.
      Ik zou er dus liever niets over schrijven. Maar ik weet op voorhand dat mij dat evenmin zal lukken. Ik zou dan om te beginnen ook geen stukken over Israël-Palestina mogen lézen. Zelfs geen koppen in de krant. Vooral geen koppen in de krant.