PVDA en het antifa-geweld

 

De PVDA en het antifa-geweld
      Het artikel in De Standaard (13/6) vat het goed samen:  de PVDA komt ‘in nauwe schoentjes’ te staan door het gewelddadige straatprotest tegen de hervormingen in het Franstalig onderwijs – en door antifa-acties in het algemeen. De partij kan het zich niet veroorloven om dat geweld te verdedigen en riskeert daarbij langs links te worden ingehaald door burgertrutten als Anuna De Wever en Martha Balthazar*. Dat is pijnlijk.
      Ik weet nog hoe het vroeger was. Binnen de uiterst-inkse beweging had je de traditionele Kommunistische Partij (KP). Die riep op tot ‘kalm en waardig’ protest. Daarnaast had je de opkomende communisten van Amada, de voorloper van de PVDA. Die waren voor revolutionaire massa-actie Ze werden daarom door de KP uitgescholden voor ‘provocateurs’ en ‘avonturiers’. En nu lijkt de PVDA de weg van de KP op te gaan.
     Wat bedoelde Amada destijds met ‘revolutionaire massa-actie’? ‘Revolutionair’ betekende dat confrontatie met de politie niet uit de weg werd gegaan, desnoods zelfs werd opgezocht door het organiseren van verboden betogingen. Vechten met de politie, met stakingsbrekers of met fascisten was gerechtvaardigd geweld, gratuite vernietigingen moesten echter worden vermeden.
      De kwalificatie ‘massa’ betekende dan weer dat de partij het geweld niet zelf organiseerde maar eraan deelnam, en dat alleen als er voldoende niet-partijleden aan deelnamen, bijvoorbeeld stakende dokwerkers. Ook moest er een redelijke kans bestond dat het geweld bij progressieve niet-partijleden op begrip kon rekenen**.  
     In de praktijk was de grens soms moeilijk te trekken. Ik herinner mij een actie tegen een NSV-meeting in Leuven. We vormden voor de ingang van de zaal een menselijke een ketting zodat niemand naar binnen kon. Een heethoofdige student, geen lid van de partij, begon met een ijzeren staaf te een glazen deur kapot te slaan. Partijfunctionaris M.R. die naast mij stond, zei genoeglijk glimlachend: ‘Kijk, de revolutionaire massa’s aan het werk.’ Het was minstens half ironisch bedoeld.
    Maar nu? Hoe moet de PVDA reageren als onderwijsbetogers bijvoorbeeld het parlement bestormen, zoals gebeurde op 4 juni? Eigenlijk beantwoordt zoiets aan de criteria van de ‘revolutionaire massa-actie’. Maar een groot deel van de progressieve wereld denkt nog met afschuw aan de bestorming van het Capitool. Dat ligt dus gevoelig. Oproepen tot ‘kalmte en waardigheid’ dan maar, zoals de KP destijds? Dat zit niet in het DNA van de partij. Wat blijft dan nog over? Ik zou vanuit mijn eigen revolutionaire jeugd vijf raadgevingen meegeven***. De PVDA moet 

1. benadrukken dat een groot deel van het protest vreedzaam verliep 
2. de rechtse partijen het verwijt maken dat ze het geweld overdrijven om de aandacht af te leiden van het eisenpakket 
3. de meest crapuleuze voorbeelden van het geweld – de gratuite vernielingen – desnoods veroordelen 
4. desgevraagd antwoorden – wellicht naar waarheid – dat de PVDA geen organisatorische banden heeft met antifa groepen* 
5. heel veel nadruk leggen op het politiegeweld.
   

     Helaas voor de partij blijkt nu dat ze ook op dat laatste punt langs links wordt ingehaald door mensen als Martha Balthazar. De woordvoerders van de PVDA hebben de handicap dat ze een beetje geloofwaardig moeten overkomen als ze over de politie spreken. Die mensen hebben ook vakbonden. Maar Balthazar kan over de politie schrijven wat ze wil:

De politie slaat minderjarigen neer voor het oog van tientallen camera’s, om hen dan weg te voeren. Achter gesloten deuren gaat het er nog veel gewelddadiger aan toe.     

      Wacht eens even. De politie slaat minderjarigen neer, voert hen weg, en achter gesloten deuren  … gaat het er nog veel gewelddadiger aan toe. Worden die minderjarigen meegenomen naar een folterkamp misschien? Ik ben in mijn extreemlinkse jeugd wel eens neergeslagen door de politie, en ik ben ook wel eens ‘achter gesloten deuren’ terechtgekomen. Ik heb tientallen mensen gekend die in mijn geval geweest zijn, en het was héél zeldzaam dat ze ‘achter gesloten deuren’ nog ‘veel gewelddadiger’ werden aangepakt. Heeft Balthazar bewijzen voor wat ze schrijft, of zegt ze zomaar wat? 
     En dan is er nog iets wat we leren uit het stuk in De Standaard. De PVDA ontkent dus, conform mijn raad, de organisatorische banden met antifa. De Standaard vroeg in dit verband naar een reactie van Julien Dohet, vakbondsman bij BBTK en coördinator van het Front Antifasciste Liège.

 Veel mensen die zichzelf antifascistisch noemen, zijn geen lid van de PVDA. Soms willen ze geen enkele link hebben met een politieke partij. Iedereen heeft andere motieven. Maar als een linkse partij zich distantieert van anti­fascisme, betekent het dat de partij fascistisch is. Dan zitten we met een probleem.

      Beweert kameraad Dohet hier dat de PVDA fascistisch is? Of zegt hij zomaar wat? Er lopen blijkbaar nogal wat simpele zielen rond in dat uiterst-linkse milieu.

* Over Martha Balthazars houding tegenover het straatgeweld, zie mijn stukje hier.

** In de partijleer bestond er een hele mythologie rond de verhouding tussen de partij en de ‘massa’s’. In het jargon echter betekende ‘massa’ vaak niets meer dan ‘niet-partijleden’. Een kleine organisatie die door de partij werd gecontroleerd werd dan een ‘massa-organisatie’ genoemd, ook al had ze maar enkele tientallen leden. 

*** Uit het artikel in De Standaard heb ik begrepen dat de PVDA mijn raad  niet nodig had om dat allemaal keurig zo te doen.